گروه زبان و ادبیات فارسی دشتستان

خوش رنگ تر از بهارِ پار است

تا می نگری به جاده ی دشت،

نقش کف پای نو بهار است

امسال چه سال نونواری است

هر چند گرانیِ دلار است

خوش باش دمی بمان به خانه

عید است نه وقت کسب و کار است

هر چند که روزگار سخت است

شادی همه جا کلید بخت است

عید آمد و گشته وقت گشتن

هنگام نشاط بچّه و زن

شل کن سر کیسه، شادشان کن

با کیف و کلاه و کفش و دامن

بگذار دمی کنند شادی

تا کی دم حجله گربه کشتن؟

هان عرصه مکن تو بر کسی تنگ

بَر کن کُتِ بد دلی، تو از تن

هر چند که روزگار سخت است

شادی همه جا کلید بخت است

عید آمد و هر که گشته تبعید

وامانده ز خانه در شب عید،

آید به سوی برازجانا

تبعیدگهی چنین، کسی دید؟

ای شهر برازجان، دگر ما

بندیم چگونه بر تو امیّد؟

تبعید شدن به تو، نموده است

آزادیمان دچار تردید!

هر چند که روزگار سخت است

شادی همه جا کلید بخت است

سالی است که نام آن نهنگ است

دشت از گل و سبزه رنگ رنگ است

ما پشت سر خر گرانی

دارایی مان دو پای لنگ است

یارانه ی ما چو بّره مظلوم

بازار، چو بیشه پر پلنگ است

خوش باش که گوی شادکامی،

آن کس ببرد که شوخ و شنگ است

هر چند که روزگار سخت است

شادی همه جا کلید بخت است

نو آمد و کهنه شد دل آزار

صحرا شده چون پتوی گل دار

بازار، اگر پر از گرانی است،

با جیب شما نمی شود یار،

دست زن و بچّه را بگیرید،

با هم بروید جمعه بازار

با لودر خنده زیر و رو کن

غم را که شده به دل، تلنبار

هر چند که روزگار سخت است

شادی همه جا کلید بخت است

آن سال که بود سال خرگوش،

یا سال پلنگ و بّره و موش،

شادابی بنده بیشتر بود

می داد کری به حرف ما گوش

امسال که نام آن نهنگ است،

کردند همه مرا فراموش

برخیز و بیا بکش در این روز

شادی و نشاط را به آغوش

هر چند که روزگار سخت است

شادی همه جا کلید بخت است